wkład w chemię

w czasie, gdy Cavendish rozpoczął swoją pracę chemiczną, chemicy dopiero zaczęli dostrzegać, że „powietrze”, które wyewoluowało w wielu reakcjach chemicznych, to odrębne byty, a nie tylko modyfikacje zwykłego powietrza. Cavendish opisał swoją pracę w trzech dokumentach zawierających eksperymenty na powietrzu w 1766 roku. Prace te znacznie wzbogaciły wiedzę na temat powstawania „łatwopalnego powietrza” (wodoru) w wyniku działania rozcieńczonych kwasów na metale. Cavendish wyróżnił również powstawanie tlenków azotu z kwasu azotowego. Ich prawdziwy charakter chemiczny nie był jeszcze znany, ale opis jego obserwacji miał prawie taki sam wzór logiczny, jak gdyby myślał we współczesnych terminach, z główną różnicą, że używał terminologii teorii flogistonu (to znaczy, że paląca się substancja uwalnia w swoim otoczeniu zasadę łatwopalności).

kolejną wielką zasługą Cavendisha jest jego eksperymentalna staranność i precyzja. Zmierzył gęstość wodoru i chociaż jego postać jest o połowę mniejsza niż powinna, zadziwiające jest to, że znalazł nawet odpowiedni rząd wielkości, biorąc pod uwagę, jak trudno było zarządzać tak trudną substancją. Nie to, że jego Aparatura była prymitywna; tam, gdzie pozwalały na to techniki jego czasów, jego Aparatura (jak wspaniała równowaga zachowana w Królewskiej instytucji) była w stanie wyrafinować wyniki.

Cavendish badał produkty fermentacji, wykazując, że gaz z fermentacji cukru jest nie do odróżnienia od „powietrza stałego” charakteryzowanego jako składnik kredy i magnezji przez czerń (oba są, we współczesnym języku, dwutlenkiem węgla).

Innym przykładem ekspertyzy technicznej Cavendisha były eksperymenty na wodzie Rathbone-Place (1767), w których wyznaczył najwyższy możliwy standard dokładności i dokładności. Jest klasykiem chemii analitycznej. Cavendish badał w niej również zjawisko zatrzymywania „ziemi wapiennej” (kreda, węglan wapnia) w roztworze i w ten sposób odkrył odwracalną reakcję między węglanem wapnia i dwutlenkiem węgla, tworząc wodorowęglan wapnia, przyczynę tymczasowej twardości wody. Dowiedział się również, jak zmiękczyć taką wodę, dodając wapno (wodorotlenek wapnia).

w swoich badaniach nad metodami analizy gazu Cavendish dokonał jednej niezwykłej obserwacji. Rozpalał powietrze nadmiarem tlenu (tworząc tlenki azotu) nad alkaliami, dopóki nie nastąpiło dalsze wchłanianie i zauważył, że niewielka ilość gazu nie może być dalej zmniejszona, „tak, że jeśli istnieje jakakolwiek część flogistycznego powietrza naszej atmosfery, która różni się od reszty i nie może być zredukowana do kwasu azotowego, możemy bezpiecznie stwierdzić, że nie jest to więcej niż 1/120 część całości.”Jak wiadomo, obserwował gazy szlachetne atmosfery.

jedno z badań Cavendisha na temat obecnie pochłaniającego problemu spalania wniosło wybitny wkład do fundamentalnej teorii. W 1784 roku Cavendish ustalił skład wody, wykazując, że jest to związek tlenu i wodoru („powietrze dephlogisticated” i „powietrze łatwopalne”). Joseph Priestley poinformował o eksperymencie Warltire, w którym eksplozja dwóch gazów pozostawiła rosę na bokach wcześniej suchego naczynia. Cavendish badał to, przygotowując wodę w mierzalnej ilości i uzyskał w przybliżeniu prawidłową liczbę dla jej składu objętościowego.