“Libitina” door Trashcn

“Libitina’ s thema ‘ s zijn dood en vrijheid. Haar symbool is vuur. Libitina is de vriendelijke Romeinse godin van begrafenissen en brandstapels. In poëtische geschriften wordt haar naam metaforisch gelijkgesteld met figuratieve of letterlijke ondergang. Wend je deze maand tot haar om te’ sterven ‘ tot verouderde ideeën of bevrijd te worden van slechte gewoontes. Of haar oproepen om vrede aan te roepen voor de geesten in Summerland.In Rome maakte Feralia deel uit van een festival dat een week duurde om de geesten van dode voorouders te eren, te sussen en te communiceren. Als er iets is wat je hen wilt geven, is het vandaag een uitstekend moment om dit Libitina mini-ritueel te proberen. Naar Romeins gebruik, gooi een bericht of geschenk in een vuur bron, gericht op het individu voor wie het is bedoeld. Libitina draagt de energie van de gift of noot veilig aan de verlangens geest. Emotioneel bevrijdt dit soort rituelen je van aanhoudende schuld en genereert een gevoel van afsluiting.

gebruik hetzelfde ritueel om je te ontdoen van oude ideeën of kenmerken die spirituele groei belemmeren. Neem elk brandbaar voorwerp dat Dit kenmerk vertegenwoordigt. Hou het in je hand en kanaliseer die verouderde energie erin. Gooi het in een vuur en zeg:

‘Libitina, bevrijd me
als dit brandt, wordt mijn geest bevrijd.’

keer je rug naar het vuur en kijk niet om totdat het symbool volledig is vernietigd.”

(Patricia Telesco, “365 Goddess: a daily guide to the magic and inspiration of the goddess”.In de Romeinse mythologie was Libitina de godin van de dood, lijken en begrafenissen. Haar naam was ook een synoniem voor de dood .Libitina ‘ s gezicht werd zelden afgebeeld; er werden nauwelijks offers aan haar gebracht, zoals aan Orcus, haar mannelijke equivalent. Vandaag de dag is haar naam verzonken in zo ‘ n obscuriteit dat het zelden wordt genoemd wanneer de goden en godinnen van de oudheid worden beoordeeld. Haar naam was vergelijkbaar met ons idee van de dood, en ze werd aanbeden door de ouden en vaak gezongen door hun dichters. Deze vrouwelijke godheid, die zich vandaag de dag vooral herinnert aan Romeinse verzen, was een regerende personificatie van de dood. Ze was zichtbaar als een zwart gewaad, donker gevleugelde figuur die, als een enorme roofvogel, boven haar beoogde slachtoffer kon zweven tot het moment kwam om het te grijpen. Als een god van de dood werd Libitina het vaakst aangeroepen bij begrafenissen.

ze had een heiligdom in een heilig bosje (misschien op de Esquiline), waar, volgens een verordening van Servius Tullius, een stuk geld (lucar Libitinae) werd gedeponeerd wanneer een dood plaatsvond. Hier hadden de begrafenisondernemers (libitinarii), die alle begrafenisregelingen contractueel uitvoerden, hun kantoren en werd alles wat nodig was voor verkoop of huur bewaard; hier werden alle sterfgevallen geregistreerd voor statistische doeleinden. Het woord Libitina werd toen gebruikt voor de zaak van een begrafenisondernemer, begrafenisbenodigdheden en (in de dichters) voor de dood zelf. Er wordt aangenomen dat het Colosseum een poort had gewijd aan Libitina voor alle gevallen gladiatoren die vochten in het Colosseum.Door latere antiquairs werd Libitina soms geïdentificeerd met Persephone, maar vaker (gedeeltelijk of volledig) met Venus Lubentia of Lubentina, een Italiaanse tuingodin. Sommigen geloven dat dit een vergissing is, maar de gelijkenis van de naam en het feit dat Venus Lubentia een heiligdom in het bos van Libitina had begunstigd dit idee. Verder Plutarchus (Quaest. ROM. 23) vermeldt een klein standbeeld in Delphi van Aphrodite Epitymbia (A. van graven = Venus Libitina), waarnaar de geesten van de doden werden opgeroepen. De inconsequentie van het verkopen van begrafenisbenodigdheden in de tempel van Libitina, gezien het feit dat zij geïdentificeerd is met Venus, wordt door hem uitgelegd als een indicatie dat één en dezelfde godin de leiding heeft over geboorte en dood; of de associatie van zulke dingen met de godin van liefde en plezier is bedoeld om te laten zien dat de dood geen ramp is, maar eerder een voltooiing te wensen. Libitina kan echter oorspronkelijk een aardgodin geweest zijn, verbonden met weelderige natuur en het genot van het leven (vgl.lub-et, lib-ido); toen al deze godheden verbonden waren met de onderwereld, werd zij ook de godin van de dood, en die kant van haar karakter domineerde in de latere opvattingen.